Interview / Knackforcus

‘Muzikanten die denken dat ze telkens nieuwe muziek creëren, dwalen.
Alles wat je maakt, is een herinnering’, vindt Fumiyo Ikeda. Ze danste jaren bij Rosas en maakt nu ook eigen creaties.

Zoals amness, een samenwerking met Un Yamada.
FUMIYO IKEDA: Un had me vaak zien dansen, ik haar nog nooit. Om elkaar wat beter te leren kennen, besloten we elke dag te mailen. Geen ellenlange epistels, maar telkens een woord. Zo mailden we 900 woorden – van koffie
tot traan – naar elkaar. De woorden haalden het stuk niet. Maar het concept wel: we reageren op elkaars handelingen.   Ons stuk is een opeenstapeling van bewegingen, en dus ook van herinneringen. Een ‘am’.

Een wat?
IKEDA: ‘am’ is Japans voor breien, vlechten, componeren, op elkaar leggen. Amness is een samenvoeging van ‘am’ en het Engelse achtervoegsel ‘ness’. Neen, het verwijst niet naar het Franse âme. We gooien onze zielenroerselen niet op de scène.

Wat doen jullie dan wel?
IKEDA: We dansen terwijl de muzikanten Bach spelen.
Je ziet een ontmoeting tussen twee mensen die op elkaar reageren. Wat is het leven meer dan dat? Er is geen ‘boodschap’. Daar geloof ik niet in. Ik geloof wel dat onze bewegingen – die grotendeels vastliggen – altijd net iets anders zijn, afhankelijk van hoe onze dag was én hoe jouw dag was. Hoe je dans ervaart, wordt evengoed gekleurd door je herinneringen aan de voorbije dag. ( E . V . S . )

AMNESS

Fumiyo Ikeda en Un Yamada

29/4, Stuk, Leuven.

 

http://www.stuk.be/en/program/amness

 

Tagged with:
Posted in performance

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: